Ik had er nooit op gelet, het was nooit tot me doorgedrongen. Maar vorige zomer, op die prachtige zomerdag in juli, lichtten je signalen eindelijk in mijn ogen. Het was op de dag van 17 juli, toen we misschien voor de driehonderdste keer de St. Catharines Skyway waren afgereden, de figuurlijke poort naar het rustige Niagara-on-the-Lake. Daar, bij de afrit naar de Niagara Stoneroad, daar prijkte jouw naam boven op het gebouw tegenover het kruispunt. Ik had er nooit echt op gelet, maar nu pas drong het tot me door dat jij na al die jaren zo’n imago had opgebouwd dat dit alleen maar kon op echt belangrijke plaatsen, plaatsen waar Jan Modaal nauwelijks een voet zet zonder bankroet te raken. Dat is niet hier, de plek waar je recht tegenover de Queen Elizabeth Highway naar Buffalo en de algemene hamburgerzaken zit. Maar ik wist dat je niet in de buurt was, jij lag aan een strand in de Stille Oceaan.
Een paar uur later, na een avondeten om 21:00 Nederlandse tijd, en een plotselinge ingeving dat hier het eind van de middag nog niet eens was ingeluid, waren we terug in het huis, waar we jaren onze vakanties hadden doorgebracht, goede herinneringen hadden achtergelaten, op een anderhalve kilometer van het meest perfecte dorp van deze natie, waar mensen nog met limousines ijs gaan kopen bij de oudste ijszaak van het land, een plek Gooische dan het Gooi, more orange dan Oranje County. En ik, terug in deze streek, met een jetlag van 6 uur, zat daar op 10 minuten rijden totaal verward in de tuin, terwijl de planten water werden gegeven en de buurvrouw haar eerste taart kwam brengen.
De 35 dagen gingen voorbij, vaak gepaard met een teken van je, een glimp van je naam, op tv of de hotspots die deze streek te bieden had
Toronto
Niagara Falls
Niagara Falls, NY
Rochester, de geboorteplaats van Heather Mills, terwijl haar zoon Jesse een hit had met Leavin’, en Saving Jane met Supergirl.
‘September won’t you bring me some rain again?’
Geen week terug en nu al die verdomde schoolfoto. Ik wist dat je bij meer mensen in zijn of haar hoofd zat, waren ze allemaal maar zo fotogeniek als jij. De foto’s sloegen groen uit en het was alsof er een vloek op rustte.
En langzaam verdween je uit mijn hoofd.
Tot december. Het was Brussel waar je het toneel weer betrad. Zelden namen we de bus en nu meteen een woedeaanval van een echte Brusselaar, gericht op mij, wat gepaard ging met 200 decibel en 3 liter speeksel. De man ging de bus uit, en vijf minuten later hoorde ik de stem van mijn oom naast me
‘Kijk, daar links is het kantoor van EEB’
En hoe kon het ook toeval zijn, twee gebouwen verwijderd van mijn ooms’ kantoor, prijkte jouw naam aan de gevel van het hoogste gebouw van de stad. Ik wist niet meer wat ik moest doen. Op de meest vreemde plaatsen kwam signalen naar boven. Het leek onrealistisch, maar ik werd in de waan gehouden.
Zeker toen ik hoorde dat mijn vakantieadres deze zomer gewijzigd was. Geen Lifestyles of the rich and famous in NOTL, nee, onder andere een leerzame reis naar onze Germaanse hoofdstad, Berlijn. Nergens een teken, nergens ook maar iets van jouw aanwezigheid. Ik begreep het niet. Jij was overal, maar blijkbaar ook weer nergens.
Ja, het was een jaar later. Een jaar geleden brak Lady Gaga door op het andere continent, terwijl ze drie maanden pas naam in Europa kreeg. Een jaar geleden hadden Jesse McCartney en Saving Jane hits in het westen en nu wordt het nummer van SJ gecovered door Suzie en heeft Jesse er weer een hit bij waarin hij laat blijken dat hij zijn liefde een jaar niet gezien heeft.
Wat kan er in een jaar veel veranderen. En jij was er dit keer niet, dat dacht ik tenminste.
Een week na mijn thuiskomst uit Berlijn werd verteld dat mijn hotel onder heerschappij van jouw grootvader staat, dat ik dus wel degelijk een teken heb gekregen.
Maar nee, zo dom ben ik niet. Hier is nooit wat aan de hand geweest. Tekens waren geen tekens, gedachtes geen gevoelens.
Dit is pure fictie.
Het wordt tijd voor een afscheidsgroet, en ik weet al welke
TTYN
Talk To You Never, Paris.
pure fictie. Plaatsen, gebeurtenissen, kloppen.
Was Getekend,
Flupke van den Bogart